Menu

Projectportfolio

Laat onze onderzoeksthema's en -potentieel een inspiratiebron zijn om samen nieuwe horizonten te verkennen

De relatie tussen Varroa en onbehandelde bijenkasten in een natuurgebied.

Na 30 jaar van therapeutische behandeling van de honingbij tegen de ectoparasiet Varroa destructor is er bijzonder weinig vooruitgang geboekt in de aanpak van de bijensterfte. De economische waarde van de honingbij als belangrijkste pollinator dwingt ons om het roer drastisch om te gooien. In navolging van het onderzoekingen uitgevoerd op het Zweedse eiland Gotland willen we aftoetsen of ook in Vlaanderen honingbijen via natuurlijke selectie resistent kunnen worden tegen deze mijt. In dit piloot experiment onderzoeken we de mogelijkheden van grote natuurgebieden in de provincie Limburg om een beperkt aantal bijenkolonies voor lange tijd (tussen 5 en 10 jaar) volledig aan hun lot over te laten.

De onderzoeksvragen van het project

- Kan ook in Vlaanderen het evenwicht tussen de lokale honingbijen en zijn omgeving zich herstellen door natuurlijke selectie?
- Zo ja, welke fysiologische mechanismen liggen aan de basis hiervan en zijn deze mechanismen overerfbaar?

Na een korte verkennende ronde zullen vanaf 2017 reeds enkele tientallen bijenkasten strategisch worden opgesteld. De aanpak is simpel: we laten de bijen voor vele jaren ongemoeid, bieden in het gebied extra nestgelegenheid aan opdat zwermende kolonies zich kunnen vestigen. Jaarlijks wordt de toestand ter plaatse bekeken en worden stalen genomen voor pathogeen-screening en voor moleculaire fingerprinting. Het experiment dooft uit van zodra alle bijenvolken en hun nazaten ten onder zouden gaan. Maar in het geval enkele populaties mechanismen zouden ontwikkelen om zonder enige vorm van behandeling of imkertechnische ingreep aan de Varroa-mijt te weerstaan, dan vormt dit de basis van verder onderzoek naar de wetenschappelijk basis hiervan. Bovendien kan dan nagegaan worden of dit mechanisme overerfbaar is en in gedomesticeerde populaties bijen bij Limburgse imkers kan ingekruist worden. Hiermee wordt imkeren terug een natuurlijk gebeuren waarbij therapeutica worden geweerd en kan de bestuiving van onze landbouwgewassen, maar ook van wilde planten verder gegarandeerd worden.